ATB-Toertocht Schoorl 2006

Verslag van de ATB-toer op 30 december geschreven door Willem D.

Na veel slapeloze nachten was het dan eindelijk weer zo ver... Op het einde van het jaar was het weer tijd voor het jaarlijkse ATB-uitje van STS-Stiens gecombineerd met FTTC Stiens. Dit ATB-avontuur is inmiddels een heuze traditie (vergelijkbaar met ritueel slachten van het uroe ukoe-volgschaap in Noord-Mozambique) waar ik het gehele jaar naar toeleef. Voor dag en douw en in regen en wind heb ik mij voorbereid op dit grootse evenement. Op de steppes rondom Stiens en in het diepe woud achter Oenkerk heb ik talloze slopende kilometers gemaakt. Elke keer wanneer ik onder de drek en met het gras tussen de tanden thuis kwam, zei mijn lieftallige vriendin: Mut dat nou sa mal! Wer bist no hielendal mei bezig jong!

Het doel van de STS/FTTC nomadentocht op de fiets is al die jaren nog ongewijzigd gebleven, namelijk het zonder medelijden elkaar het snot voor de ogen fietsen opdat men in deze diepe inspanning op een mentaal niveau beland waarbij je jezelf gaat afvragen waar je eigenlijk mee bezig bent in je vrije tijd.

Op de ochtend dat het moest gebeuren werd ik door een delegatie van een kleine 20 man opgepikt vanuit het altijd mooie Leeuwarden. In de zeer luxe Mondeo van Gysbert ging de reis richting het Duindorp Schoorl. Het weer beloofde niet veel goeds. Op de Afsluitdijk pakte donkere wolken zich samen, een stormachtige wind zorgde voor dikke witte koppen op het Ijsselmeer. Wonder boven wonder reden wij op aanwijzingen van Jan-Piet in 1 keer naar Schoorl. Een parkeerplaats bij de lokale paardenboer was de uitvalsbasis van de tocht. Nadat de ATB’s waren uit de bus van sponsor De Zeeuw waren geladen kon er eindelijk gefietst worden. Voor de start nam de spanning aanzienlijk toe toen ik zag dat het stuk voor stuk toppers waren die zich ook waagden in de Noord-Hollandse duinen. Van de illustere namen als Jarich W., Jaap de J. en Bauke F. tot veteraan Jan-Kerst K. schoot mij de kramp spontaan in de kuiten.

Na de start besloot het peloton om de eerste ronde van 15 kilometer relatief rustig te volbrengen. Na alle regen op de heenreis was het een wonder dat het in Noord-Holland kurkdroog was, het parcours lag er dan ook schitterend bij. Het fietsen in de bossige duinen is een prachtige ervaring, de vele klimmen en snelle afdalingen maken het parcours zeer geliefd. Vooral bij de laatste klim moest er geschakeld worden naar de lichtste versnelling. Op deze klim was het dan ook snel duidelijk hoe de verhoudingen in het peloton lagen. Na de eerste ronde vond een deel van de groep het gehobbel al genoeg en besloot een kop koffie te halen in het naburige Bergen aan Zee. Terwijl deze mannen in een strandtent zeer sterke verhalen zaten te vertellen reed de rest van de groep de tweede ronde over het parcours.

Bij het begin van de tweede ronde werd al snel duidelijk dat het gedaan was met de rust. Vol goede moed besloot ik enkele speldeprikjes uit te delen, dit werd echter niet op prijs gesteld door mijn medestrijders. Tegen het einde van de tweede ronde was het peloton weer redelijk bij elkaar, gelukkig kon ik nog wel de meeste punten voor de bergtrui pakken op de slotklim. Op zo’n klim is het altijd een aardigheid om als een van de eersten boven te zijn. Zo kun je altijd de rest zien strijden om boven te komen, dit leidt soms tot leedvermaak, zo ook nu. Zo kwam Lieuwe v/d V. hier kruipend van kramp boven. Dapper werd er toch nog besloten een derde ronde te rijden. In deze laatste ronde vielen er snel gaten in de groep. Samen met mijn Friesche Leeuw teamgenoot Harm v/d M. Forceerden wij al snel een kopgroepje.Nadat JP de aansluiting had gemaakt ging er nog een tandje bij en na dik 2 uur fietsen herrinerde ik mij de woorden van mijn vriendin: Mut dat nou sa mal! Wer bist no hielendal mei bezig jong!

Gelukkig was het einde in zich en kwam ik dit keer (weer!) als eerste boven op de slotklim en kon ik nogmaals volop genieten van het heerlijke aangezicht van een stel volwassen mannen die meestal met kramp in de benen een heuveltje proberen te bestijgen. Ook veteraan Jan-Kerst K. wist de 3 ronden op zijn oude dag al fietsend af te sluiten.

Terug bij de auto’s werden er snel een schone onderbroek en droge kleren aangetrokken en werd er nog even gezellig nagepraat over deze zeer geslaagde tocht. Nadat ook buschauffeur Roel H. zijn 3 ronden had voltooid ging de reis weer richting Friesland. Al met al een zeer geslaagd evenement met een leuke groep soortgenoten. Hulde voor de organisatie!!!

Willem D.

Het Parcours
De steilste en langste klim van de route is de top van de Schoorlse Nok. Dit is een van de hoogste duinen van Schoorl en Nederland (48 meter boven NAP).
De klim is ongeveer 320 m lang en overbrugt een hoogte van zo'n 33 m. Het gemiddelde stijgingspercentage is ca. 10,5%

parcours schoorl

Zie de site www.mtb-schoorl.nl